آجر در گیلان

آجر به واحدهای کوچک از مصالح ساختمانی اطلاق می شود که اغلب از خاک رس پخته شده ساخته شده و با ملات محکم می شود، یک عامل اتصال دهنده شامل سیمان، ماسه و آب، اتصال دهنده انواع آجرهاست. آجر از سالهاست که یک ماده ساختمانی محبوب است.

این محصول گرما را حفظ می کند، در برابر خوردگی مقاوم است و در برابر آتش مقاومت می کند. از آنجایی که هر واحد آجر، کوچک است، بنابراین یک ماده ایده آل برای سازه ها در فضاهای محدود و همچنین برای طرح های منحنی شکل است. علاوه بر این، با حداقل مراقب، ساختمان‌های آجری معمولاً عمر طولانی تری دارند.

به دلایل ذکر شده در بالا و از آنجایی که از نظر زیبایی نیز عالی هستند، آجر حداقل برای 5000 سال به عنوان مصالح ساختمانی مورد استفاده قرار گرفته است. هر چه لازم است در مورد آجر و انواع مختلف آن بدانید، امروز در همین مطلب می توانید بخوانید.

آجر چیست؟

آجرها ساختار مستطیلی شکل سوخته از خاک رس قرمز هستند که به دلیل استحکام، دوام و دسترسی آسان به طور مستقیم در کارهای عمرانی استفاده می شوند. آجرهای امروزی به طور متوسط ​​از خاک رس و پوکه معدنی ساخته می شوند و در کوره هایی با دمای گرم در حدود 2000 درجه فارنهایت پخته می شوند.

اولین آجر احتمالاً در خاورمیانه، بین رودخانه‌های دجله و فرات در عراق کنونی ساخته شده است. سازندگان اولیه به دلیل نداشتن سنگی که هم عصر خود در مناطق دیگر برای سازه‌های دائمی استفاده می‌کردند، برای ساخت آجرهای آفتاب‌پز خود به مواد طبیعی فراوان متکی بودند. اما اینها کاربرد محدودی داشتند زیرا دوام نداشتند و نمی‌توانستند در فضای باز استفاده شوند. قرار گرفتن در معرض عناصر باعث متلاشی شدن آنها شد. بابلی ها که بعداً بر بین‌النهرین تسلط یافتند، اولین کسانی بودند که آجرها را آتش زدند و بسیاری از معبدهای خود از آن ساختند.

از خاورمیانه، هنر آجرسازی از غرب تا مصر کنونی و از شرق تا ایران و هند گسترش یافت. اگرچه یونانیان با داشتن ذخایر فراوان سنگ، از آجر زیادی، استفاده نمی کردند، اما شواهدی از کوره ها و سازه های آجرپزی در سراسر امپراتوری روم باقی مانده است.

با این حال، با افول و سقوط روم، آجرسازی در اروپا کاهش یافت. تا سال 1200، هلندی ها آجرهایی را ساختند و حتی آنها را به انگلستان صادر کردند. در قاره آمریکا، مردم در قرن شانزدهم شروع به استفاده از آجر کردند. با این حال، این هلندی ها بودند که صنعتگران خبره به حساب می آمدند.

قبل از اواسط دهه 1800، مردم آجرها را در دسته های کوچک با تکیه بر روش های پخت نسبتا ناکارآمد می ساختند. یکی از پرکاربردترین آنها گیره باز بود که در آن آجرها را روی آتش زیر لایه ای از خاک قرار می دادند، سپس از آجر استفاده می کردند.

چنین روش های قدیمی پس از 1865 که کوره هافمن در آلمان اختراع شد به تدریج منسوخ شد. این کوره که برای ساخت تعداد زیادی آجر مناسب تر بود، حاوی یک سری محفظه بود که از طریق آن آجرهای انباشته شده برای پیش گرمایش، سوزاندن و خنک شدن منتقل می شدند.

پیشرفت های آجرسازی تا قرن بیستم ادامه داشته است. پیشرفت‌ها شامل یکنواخت کردن شکل آجر، کاهش وزن و تسریع فرآیند پخت بود. به عنوان مثال، آجرهای مدرن امروزی به ندرت جامد هستند. برخی از آنها به شکل فشرده در می آیند، که قورباغه یا فرورفتگی را در سطح بالایی آنها باقی می گذارد.

برخی دیگر با سوراخ هایی اکسترود می شوند که بعداً با قرار دادن مقدار بیشتری از سطح در معرض گرما، فرآیند پخت را تسریع می کنند. هر دو روش، وزن را بدون کاهش قدرت، کاهش می دهند.